Miejscowość nasza zdawać by się mogło - nie wydała nikogo nadzwyczajnego ale... jak się okazuje wiele osobistości politycznych, naukowych, artystycznych i kościelnych wywodzi się z Brzostku, bądź gminy brzosteckiej.
Poniżej przybliżamy sylwetki znane i nieznane rodem z Ziemi Brzosteckiej.

Aleksander Gryglewski (1833-1879)
Wybitny malarz, profesor Szkoły Sztuk Pięknych w Krakowie. Urodził się 4 marca 1833 r. w Brzostku. Studia malarskie odbył w Krakowie oraz w Monachium. Przyjaźnił się z Janem Matejką, Aleksandrem Kotsisem i Arturem Grottgerem. Dziełem jego życia było utrwalenie na płótnie najcenniejszych zabytków architektury polskiej. W latach 1877-1879 był kierownikiem katedry Perspektywy w Szkole Sztuk Pięknych w Krakowie. Przytłoczony kłopotami finansowymi 28 lipca 1879 r. popełnił samobójstwo wyskakując z okna gdańskiego ratusza. 

Teodor Furgalski (1893-1939)
Pułkownik Wojsk Polskich. Urodził się 11 września 1893r. w Brzostku. Był żołnierzem legionów, a w latach 1919-1920 uczestniczył w wojnie z Rosją. We wrześniu 1939 r. w stopniu pułkownika dowodził 8 Dywizją Piechoty walczącą w rejonie twierdzy Modlin. Na skutek odniesionych ran zmarł w szpitalu w Tworkach 25 listopada 1939 r.

Henryk Nowak (1897-1939?)
Działacz bankowy, prawnik. Urodził się 19 stycznia 1897 r. w Brzostku. Odbył studia prawnicze uwieńczone w 1922 r. doktoratem (UJ). Uczestniczył w wojnie polsko-rosyjskiej uzyskując stopień kapitana. W okresie międzywojennym pracował w bankowości pogłębiając równocześnie wiedzę za granicą (studia w Londynie). W latach 1930-1934 był asystentem w Wyższej Szkole Handlowej w Warszawie. W 1932 r. opublikował książkę Bankowość w Polsce. 26 września 1939 r. jako zastępca dyrektora Banku Polskiego w Wilnie został aresztowany przez Rosjan. Jego dalsze losy są nieznane.

Władysław Alfred Miciek (1912-1944)
Urodził się 23 maja 1912 r. w Brzostku. Walczył w Kampanii Wrześniowej, a następnie w 3 Dywizji Piechoty we Francji. Po przedostaniu się do Anglii został przeszkolony w dywersji. Używał pseudonimów: "Młot", "Mazepa", "Wojewoda". W nocy z 25 na 26 stycznia 1943r. został zrzucony na spadochronie w okolicach Łowicza. Był oficerem dywersji Inspektoratu AK Rzeszów, a następnie zastępcą dowódcy Kedywu Podokręgu Rzeszów. Zginął 6 sierpnia 1944 r. na Starówce w czasie powstania warszawskiego.

Ks. Mieczysław Maliński
Urodził się w Brzostku w 1923 r. (z zapisków przy adnotacji dotyczącej chrztu wynika, że jego rodzice mieszkali w Brzostku pod nr 1). Święcenia kapłańskie otrzymał w 1949 r. Studiował w Rzymie, w Monachium oraz w Munster. Pracę doktorską obronił w Rzymie. Opublikował ponad 80 książek poświęconych m.in. teologii, historii kościoła, Karolowi Wojtyle. Są w jego dorobku reportaże, felietony, eseje i powieści. Zadziwia nieprawdopodobną żywotnością i wciąż młodym wyglądem. 

Prof. Jan Winiarz (1923-1994)
Urodził się 18 czerwca 1923 r. w Brzostku. Po ukończeniu studiów na Uniwersytecie Warszawskim w 1951 r. rozpoczął karierę zawodową w Departamencie Ustawodawczym Ministerstwa Sprawiedliwości. W latach 1956-1971 był pracownikiem naukowym Instytutu Nauk Prawnych PAN. W 1961 roku doktoryzował się, a w 1968 habilitował. Przez dziesięć lat pracował w Zakładzie Prawa Gospodarczego, gdzie kierował Instytutem Prawa Cywilnego. W latach 1982-1990 kierował rzeszowską filią UMCS jako prorektor tej uczelni. Jest autorem stu kilkudziesięciu publikacji naukowych. Do najbardziej poczytnych jego edycji książkowych należą: "Prawo Rodzinne", "Prawo obrotu gospodarczego", "Kodeks cywilny z komentarzem". Brał również udział w pracach Komisji Kodyfikacyjnej oraz w komitetach redakcyjnych kilku centralnych pism takich jak: "Państwo i Prawo", "Studia Prawnicze" itp. Zmarł 10 kwietnia 1994 r. w Rzeszowie.

Ks. Piotr Niezgoda (1874-1955)
Urodził się 24 grudnia 1874 r. w Bukowej. Święcenia kapłańskie przyjął 6 czerwca 1898 r. w Przemyślu. Od 1905 r. był kapelanem wojsk austriackich, a po odzyskaniu niepodległości funkcję tę pełnił w armii polskiej. W maju 1919 r. został dziekanem generalnym przy Naczelnym Dowództwie. W miesiąc później otrzymał awans do stopnia generała brygady. W latach 1921 - 1930 był dziekanem V Okręgu Korpusu w Krakowie. 31 grudnia 1930 r. przeszedł w stan spoczynku. Zasłynął jako wybitny kaznodzieja. Swoje kazania ogłosił drukiem w kilku oddzielnych tomach. W okresie II wojny światowej został mianowany dziekanem Obszaru Południe AK. Zmarł 24 marca 1955 r. w Krakowie. Był odznaczony Krzyżem Walecznych, Krzyżem Niepodległości i Złotym Krzyżem Zasługi.

Józef Berek (1894-1939)
Urodził się w 1894 r. w Chicago.Przez długie lata mieszkał w Kamienicy Dolnej. W czasie I wojny światowej walczył w legionach. Był wójtem Kamienicy Dolnej, a w latach 1919-1927 posłem do sejmu. Prowadził ożywioną działalność społeczną i polityczną. Kolejno należał do PSL "Piast", Stronnictwa Chłopskiego, a wreszcie został czołowym działaczem "Chłopskiej Przyszłości". Swoje artykuły i wiersze publikował w wielu czasopismach (często pod pseudonimem "Granit"). Zmarł w 1939 r.

Władysław Chajec (1904-1986)
Mieszkał w Kamienicy Górnej. Uznany został za jednego z najwybitniejszych rzeźbiarzy ludowych w Polsce po II wojnie światowej. Jego twórczość została odkryta w 1961 r. przez Jadwigę i Anatoliusza Czerepińskich, którzy umieścili artykuł o nim w "Polskiej Sztuce Ludowej". Publikacja ta dała początek zainteresowaniom dziełami Chajca placówek muzealnych i prywatnych kolekcjonerów. Jego rzeźby dotarły także za granicę (między innymi w 1973 r. na wystawę Polska dzisiejsza w Stanach Zjednoczonych). Spory ich zbiór posiadają muzea w Rzeszowie, Tarnowie i Jaśle. Rzeźby Chajca zachowały się także w miejscowym kościele. W jego twórczości przeważały trzy wątki: sakralny, historyczny i obyczajowy.

Książę Mieczysław Woroniecki (1805-1849)
Aż do początków XIX w. Skurowa była własnością książęcej rodziny Woronieckich. Urodzony tu w 1805 r. książę był uczestnikiem powstania listopadowego, a w czasie Wiosny Ludów organizatorem i dowódcą legionu polskiego na Węgrzech (posiadał wówczas stopień pułkownika). 2 września 1849 r. w bitwie pod Segedynem osobiście prowadził swój oddział do ataku. Dostał się wówczas do niewoli. Sąd wojskowy skazał go na karę śmierci. W przeddzień wykonania wyroku Woroniecki ożenił się z nauczycielką z Pesztu Amalią Schweighofer, wypełniając w ten sposób swą wcześniejszą obietnicę. 20 października 1849 r. został powieszony. Pod szubienicą krzyknął: "Bóg z tobą piękny świecie, umieram chętnie, tylko niech Węgrzy zwyciężą".

Ks. Józef Jałowy (1885-1954)
Urodził się w Skurowej 27 grudnia 1885 r. Święcenia kapłańskie przyjął w Przemyślu w 1909 r. W 1916 r. uzyskał na Uniwersytecie Lwowskim tytuł doktora teologii. W latach 1924-1925 wydał trzytomowe Dzieje Przeczycy. Był inicjatorem koronacji figury Matki Bożej Przeczyckiej. Jego zdolności publicystyczne zaowocowały współpracą z kilkoma czasopismami. W Rzeszowie wybudował kościół Chrystusa Króla, którego został rektorem. Zasłynął jako wielki przyjaciel i opiekun ubogich. Zmarł 8 lutego 1954 r. w opinii świętości.

Jakub Szela (1787-1866)
 Urodził się w Smarżowej w 1787r. Był wiejskim kołodziejem posiadającym niewielkie gospodarstwo rolne. Autorytet w wiosce zdobył swą nieugiętą postawą w czasie sporu z Boguszami (był plenipotentem, czyli reprezentantem wsi). W 1832 r. w sprawach procesowych powędrował do Lwowa, za co przesiedział 7 tygodni w dworskim areszcie. Spotkały go także inne szykany ze strony dziedziców. Za doznane upokorzenia odpłacił im 20 lutego 1846 r. Uczestniczył wtedy w wymordowaniu Boguszów w Kamienicy Dolnej, Siedliskach i Smarżowej. W ciągu kolejnych dni wyrósł na lokalnego przywódcę chłopów. Wśród panującego chaosu starał się wprowadzić pewien porządek i ugruntować swą władzę. Dróg dojazdowych do Smarżowej strzegły chłopskie warty. Szela posiadał własna kancelarię, w której wystawiał m.in. przepustki i glejty bezpieczeństwa. Do jego chaty przychodzili po radę chłopi z odległych okolic. Szela starał się w ten sposób stanąć na czele ruchu skierowanego przeciw pańszczyźnie. Petycję w sprawie jej zniesienia podpisaną przez przedstawicieli 50 wsi 1 kwietnia 1846 r. przesłał do lwowskiego gubernium. Wobec nieprzychylnej postawy władz stracił wiarę w powodzenie akcji. 20 kwietnia na wezwanie starosty dobrowolnie przybył do Tarnowa, gdzie go internowano. Został następnie przewieziony na Bukowinę. Od władz otrzymał tam kilkumorgowe gospodarstwo.

Opracowano na podstawie książki
"Brzostek i Okolice"
ks. Bogdana Stanaszka